جارستان: دو ماه از آغاز به کار مجلس شورای اسلامی می‌گذرد و بیشتر از هر چیز رفتارهای غیرفراکسیونی و برخی تصمیمات غیر‌اصولی این مجلس است که به چشم می‌آید.

به گزارش جارستان ، نتایج انتخابات مجلس دهم که آمد خیلی‌ها می‌دانستند ترکیب این مجلس بیش از هر چیز دیگری متمایل به اصلاح‌طلبی و اعتدالی است با این همه دو ماهی که از آغاز به کار مجلس دهم می‌گذرد نشان داده است که نمایندگان این مجلس دچار نوعی سردرگمی شده‌اند که اگر جلوی آنها گرفته نشود در روزهای آینده کاری این مجلس مشکل‌ساز خواهد شد. اما چرا مجلس دهمی که شکل‌گیری آن امیدهای زیادی را در ذهن همه روشن کرده بود حالا آنگونه که باید جلو نمی‌رود؟
مجلس اولی‌ها
از میان اصلاح طلبانی که در قامت نماینده به مجلس دهم راه یافتهاند چهره‌های بسیاری هستند که برای اولین بار مجلس و نمایندگی مردم در آن را تجربه می‌کنند. این مسئله در میان نمایندگان پایتخت جلوه بیشتری هم دارد. جز چند نفر سایرین تجربه نمایندگی مجلس را ندارند. همین بی‌تجربگی هم باعث شده است که آنها آنچنان از پیچ و خم تصمیمات در پارلمان باخبر نباشند. اولین نمود این بی‌تجربگی در انتخابات ریاست مجلس به چشم آمد. بسیاری با علم به اینکه محمدرضا عارف رای لازم برای رسیدن به صندلی ریاست مجلس را ندارد از او خواستند به جای کاندیداتوری برای ریاست مجلس با علی لاریجانی به گفت‌وگو بنشیند و به قیمت کاندیدا نشدن حضور چهره‌های اصلاح‌طلب در هیات رییسه، ریاست مرکز پژوهش‌ها و یا نقش‌آفرینی در انتخاب ریاست دیوان محاسبات را برای اصلاح‌طلبان مجلس بگیرند. آمارهای غیرواقعی از رای نمایندگان عضو فراکسیون امید اما محمدرضا عارف را به کاندیداتوری برای ریاست مجلس هل داد. در این میان مجلس‌اولی‌های مجلس دهم هم بی‌خبر از ساختار درونی مجلس در بازی اصولگرایان افتادند. این مجلس‌اولی‌بودن اما جاهای دیگری هم خودش را نشان داد. آنجا که در انتخاب حقوقدانان شورای نگهبان و یا ریاست کمیسیون‌ها گزینه درست را تشخیص ندادند و یا آنکه نزدیکی‌های قومیتی را به نزدیکی‌های جناحی ترجیح دادند.
امیدی‌های بدون رهبری
حضور محمدرضا عارف در لیست امید از یک سو و انتخاب او به عنوان مرد اول تهران از سوی پایتخت نشینان این امید را در دلها زنده می‌کرد که امیدی‌ها تحت رهبری او در این مجلس نقش‌آفرینی خواهند کرد. حتی در روزهایی که زمزمه کاندیداتوری محمدرضا عارف برای ریاست مجلس مطرح می‌شد هم بسیاری از بیم آنکه، این احتمال ریاست جلوی رهبری اصلاح‌طلبان مجلس را بگیرد هشدار دادند و خواهان کاندیدا نشدن محمدرضا عارف برای ریاست مجلس شدند. ریاست فراکسیون امید و رهبری کردن نمایندگانی که تجربه حضور در مجلس را نداشتند از نگاه بسیاری مسئله مهمی بود که باید مورد توجه شخص محمدرضا عارف قرار می‌گرفت.
 عارف کاندیدای ریاست مجلس شد و با رای نیاوردنش از هر حرکت سیاسی و فراکسیونی در مجلس فاصله گرفت. هرچند که خودش مصاحبه و تاکید می‌کرد که قهر نکرده است اما رقابت‌های بعدی مجلس نشان می‌داد که با وجود پیروز بودن لیست امید در انتخابات مجلس در انتخابات‌های داخلی مجلس آنچنان خبری از پیروزی لیست امید نیست. مرحله بعدی ریاست کمیسیون‌های تخصصی مجلس بود. اصلاح‌طلبان زیادی کاندیدای ریاست کمیسیون‌های تخصصی مجلس بودند اما از آنجایی‌که هیچ رهبری برای رایزنی با اعضای کمیسیون‌ها وجود نداشت و هیچ کار فراکسیونی در مورد این رقابت هم انجام نشده بود؛ حتی اعضای اصلاح‌طلب کمیسیون‌ها هم به کاندیداهای اصلاح‌طلب برای ریاست مجلس رای ندادند و یکبار دیگر هم اصلاح‌طلبان در یک انتخابات مهمتر پیروز نشدند.
امیدی‌ها اما هنوز به این امید بودند که حداقل محمدرضا عارف برای ریاست مرکز پژوهش